W edukacji nie widzi tylko zawodu, ale przede wszystkim – dialog. Przez dwa lata uczył języka polskiego w szkole podstawowej, a obecnie z powodzeniem rozwija talenty licealistów. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, który uczestniczył w projekcie: „Profesjonalny Polonista. Praktyka i Personalizacja”, dzięki któremu jeszcze uważniej słucha potrzeb swoich uczniów – i jeszcze skuteczniej odpowiada na ich edukacyjne wyzwania. Ukończył również studia podyplomowe z historii sztuki i filozofii.

Na jego lekcjach nie ma miejsca na bylejakość – jest za to przestrzeń na myślenie, dyskusję i odkrywanie literatury jako czegoś więcej niż zestawu lektur. Stawia na autentyczny kontakt i zaangażowanie. Uczeń nie jest tylko „słuchaczem”, ale aktywnym twórcą kultury. Wymagający? Owszem! Ale w myśl maksymy Goethego: „Kto nie idzie do przodu, ten się cofa”.

Sztuka w jego pracy zajmuje szczególne miejsce – nie jako dodatek, ale jako żywa część edukacji. Zamiast mówić o malarstwie, woli z uczniami wpatrywać się w obrazy. Zamiast definicji – pokazuje, że sztuka nie mieszka tylko w muzeach, ale także w portalach kamienic, bruku Rynku czy kurtynie teatru. Uczy, że prawdziwa lekcja zaczyna się, gdy lektura spotyka się z żywym doświadczeniem – i odkrywa sztukę, która dzieje się tu i teraz, tu, w Krakowie.

Po godzinach zamienia klasę na teatralną widownię lub muzeum. Kiedy nie analizuje Tuwima ani nie rozczytuje się w kryminałach, najczęściej buszuje po księgarniach i antykwariatach, bo każda dobra opowieść jest dla niego kolejnym spotkaniem z drugim człowiekiem.